lıghtpurple: sokak çocuklarıydı onlar...

lıghtpurple: sokak çocuklarıydı onlar...

sokak çocuklarıydı onlar...

yarın yok diyorlardı
kozmogonik düşüncelerinin ağları ardına hapsediyorlardı düşlerini
uyuyorlardı belki
-onlar acı'ydılar.
TANRI HEM VARDI HEM YOKTU .
varlık ve yokluk söz ve ölümle başladı. söz ölümü yazdıve ölüm sözü silmedi

cezmi ersözden ....

CANA YAKIN HAYALET OL
Şimdilik beni en son sen ara üzünç meleği dolaşıp dursun odamda.Kıs omuzlarını, küçült kendini birşey isteme, istemeye yeltenme arzuyu arzulama hoşa görün, hoşa git...incitme incin, içini kanat... Hep acıt kendini Kendini kalabalıklara sun..Boşluğa el salla güleryüzlü ve canayakın bir hayalet ol yüzünü hep onlara tut gözlerini içine çevir nefesini tut ve yaşa. Çünkü bitmedi daha içindeki o büyük hazırlık ve sen sevdikçe...sevdikçe amansız bir sevda halinde birgün ölecek bu kasvet, ölecek benimle birlikte. Şimdilik beni en son sen ara üzünç meleği dolaşıp dursun odamda.

vazgeçilmezlere...!

VAZGEÇİLMEZİMDİN
Yakınlaştıkça kaybolan bir kente dönüşürdün...Keşfedilmezim olurdun içinde yolculuk etsem de... Günahkar mevsimimdin. Hiç umut yoktu sende o yüzden vazgeçilmezdin,vazgeçilmezimdin...

yalnızlık

yaşamın gergefinde noktalı bir yalnızlık...

bitti...

-Bitti mi
diyebilirsin,
Cehennemin buz kesilip tam da inanacakken,
Oysa ne göğsüne yaslandığın azgın bir deniz
ne kuyruklu yıldız ne kırık bir tekne ne paranoya
ne de tiner çeken köprüaltı çocukları...